Ned Beauman, Boxer Beetle

Een boeiende roman over kevers en Hitlermemorabilia? Ned Beauman schreef er een. Toegegeven, er is heel wat puzzelwerk aan "Boxer beetle" en dat neemt behoorlijk wat pagina's in beslag, maar eenmaal gelanceerd is de sky de limit. 

Sympathieke personages zijn er amper te vinden, maar daar is het Beauman niet om te doen. Sinner, de boxer, is een rauwe kerel, slachtoffer van zijn moeilijke thuissituatie en prooi van Erskine, keverbestudeerder en laffe manipulator. Op een vreemde manier raken hun levens verweven. Dat alles wordt uitgeplozen door Kevin en de 'Welshman', memorabiliajagers, of hoe noem je dat?

De plot is even realistisch als ongeloofwaardig, maar ook daar is het dit boek niet om te doen. Het schetst vooral een grim-humoristisch beeld van Het Slechte in De Mens en onze lachwekkende pogingen iets met ons leven aan te vangen.

Jeroen Brouwers, Het Hout

Eerste bericht op de website van de Gouden Boekenuil:

"Anderhalve week al ploeter ik me door 'Het Hout'. Ruim over de helft ben ik intussen en hoewel ik niet kan ontkennen dat het bijzonder knap geschreven is, heb ik toch moeite om door te zetten. Dat het schandelijk is wat daar gebeurde staat buiten twijfel, maar dat wist ik zonder dit boek ook. Wat er met de jongens gebeurde is van bij het begin al duidelijk, de laffe en passieve rol van Bonaventura eveneens. Op de een of andere manier gebeurt er tegelijk heel veel en ongelooflijk weinig, zodat ik het gevoel heb rondjes te draaien. Ik heb me voorgenomen elk boek van begin tot einde uit te lezen en dat zal ik ook doen, maar hoe stilistisch sterk ook, deze Brouwers valt me voorlopig eerder tegen dan mee."

Mijn eindoordeel is blijkbaar van de website geveegd. Een grote kentering is er niet echt meer gekomen. Bonaventura slaagt erin zich los te werken uit het verstikkende milieu, ja. Door de invloed van een vrouw die hij ontmoet. Dat herinner ik me, en dat ik het boek drie sterren heb gegeven. Overrated, naar mijn bescheiden mening, deze Brouwers.

Arnon Grunberg, Het bestand

Kun je uitsluitend online bestaan? In 'Het bestand' komen sommige personages aardig in de buurt. Grunbergs recentste is even geflipt als zijn vele voorgangers, maar op een vreemde manier word je toch constant voortgestuwd en blijf je de pagina's aaneenrijgen tot je ergens in de buurt van de achterflap strandt, boven komt drijven en naar zuurstof hapt. Ik heb het boek zelfs vrij graag gelezen, al ben ik intussen, drie weken verder, het meeste vergeten.

Ilja Leonard Pfeiffer, La Superba

Wat moet je denken van een roman die zichzelf interpreteert: deze metafoor heeft die betekenis? Van een donker doolhof dat Genua heet, bijgenaamd 'La Superba', en bevolkt wordt door hoeren en criminelen, bedelaars en wannabe's? Wat te denken van een schrijver die je aanspreekt als vriend, geld van je vraagt, het allemaal opgebruikt en je nooit iets teruggeeft? Die 's nachts op straat een been vindt, er opgewonden van raakt, maar ervan af wil? Die gelooft dat hij het allermooiste meisje van Genua kan beminnen?

Je begrijpt de flinterdunne plakjes recensie die op de achterkaft zijn verzameld: 'verbeelding', 'dramatiek', 'amusant', 'bravissimo'. Je leeft mee met de tegenstrijdige gevoelens van het hoofdpersonage over de stad die neemt en zelden iets teruggeeft. Je herbeleeft de chaos van de zwarte dood, ebola indachtig. Je walgt je te pletter, voelt plaatsvervangende schaamte.

Maar je leest voort. Deel een. Intermezzo. Deel twee. Intermezzo. Deel drie. Verhalen, verhalen, verhalen. Van hallucinaties en onvervulde dromen en verlangens. Van ongeëvenaarde bureaucratie. Van bovennatuurlijke ontmoetingen. Van Vico's en Via's die je niet uit elkaar kunt houden en dat dat ook net de bedoeling is.

En dan is het dicht. Is het voorbij. Eindigt het waar het begon. Maar vooral ook helemaal niet.

Aimée De Jongh, De terugkeer van de wespendief

Een graphic novel over trauma's en het maken van een nieuwe start, met boeken en dieren als belangrijke motieven? Dat was al half gewonnen voor ik hem opensloeg. 

Aimée De Jonghs eerste graphic novel schetst een symbolische lijn tussen de trektocht van wespendieven het leven van mensen. Wanneer Simon voor de tweede keer de kans heeft het verschil te maken tussen leven en dood en het gevoel heeft de foute keuzes te maken, dwaalt hij in een moeras van schuldgevoelens. 

Dat een jong meisje als Regina hem daaruit haalt is verrassend, een tikkeltje ongeloofwaardig en tegelijkertijd ook weer niet: zij slaagt er immers in met de nodige afstand en jeugdige naïviteit naar Simons leven te kijken.

De tekenstijl doet erg denken aan Conz. 'De terugkeer van de wespendief' is eenvoudig, sober en mooi.

Paolo Giordano, De eenzaamheid van de priemgetallen

Het heeft lang, heel lang geduurd voor ik durfde te beginnen aan 'de eenzaamheid van de priemgetallen'. Waarom? Geen idee. Omdat je onrealistisch hoge verwachtingen hebt van een boek dat iedereen de hemel in prijst? Omdat ik bij dat soort boeken net automatisch heel kritisch word? Omwille van het thema, de onmogelijke liefde? 

Feit is dat ik Giordano's debuutroman in een paar dagen helemaal uit heb. In de auto, op de trein, 's avonds nog een stukje in bed, eenmaal het begin door las 'De eenzaamheid van de priemgetallen' bijzonder vlot. Maar wat een intriest verhaal! De wreedheid van kinderen, volwassenen, van het leven zelf, speelt de hoofdrol, meer nog dan Alice of Mattia, die tegen beter weten in een bestaan proberen uit te bouwen. 

Vrolijk word je van dit boek niet, mooi is het wel, met boeiende personages, treffende metaforen en een pakkende plot.

Melvin Burgess, Bloedtij

Het voordeel van veel vergeten is dat je probleemloos kunt genieten van een boek dat je jaren geleden al las. Van 'Bloedtij' wist ik nog ongeveer evenveel als wat er op de flaptekst stond... Iets met een tweeling, een bendeoorlog, verraad en wraak in een wrede apocalyptische wereld. 

Lees die flaptekst niet! Hoe weinig er ook staat, hij vertelt al te veel. Dat wil nog niet zeggen dat de hele plot om zeep is. Daarvoor is 'Bloedtij' veel te knap opgebouwd en veel te spannend.

Er is Londen, of wat ervan overblijft. Er zijn twee rivaliserende bendeleiders die proberen een verdrag te sluiten door de 14-jarige Signy Volson te laten huwen met Conor, de bendeleider van de concurrentie. Is het mogelijk een gezamenlijke toekomst uit te bouwen na jaren van wantrouwen, oorlog en bloedvergieten?

'Bloedtij' is al heel wat jaren oud, maar blijft verrassend tijdloos, niet in het minst door de vreemde 'baarmoedertanks' waarin gekloond wordt of de fascinerende 'halfmensen', die vooral het slachtoffer zijn van de strijd en machtshonger van de Volsons en Conors.

Verfilmd wordt dit een duistere fantasythriller vol actie, maar ook als boek is 'Bloedtij' nooit minder dan beklemmend.

Helen Vreeswijk, De stalker

Goed, ik moet eerlijk zijn natuurlijk. Ik wist wie de dader was voor ik begon met lezen. Ik wist zelfs min of meer hoe hij ontmaskerd werd. Dat nam een groot deel van de spanning en de verrassing weg. Het zorgde er bovendien voor dat ik het boek op een heel andere manier las. 

Had ik het me maar niet moeten laten verklappen. Dat is waar, maar om de een of andere reden vond ik 'De stalker' een pak minder boeiend dan zeg maar 'Promille' van dezelfde auteur. Had ik de auteur niet zelf horen vertellen dat alles gebaseerd was op een echte zaak, dan had ik het verhaal afgedaan als niet zo geloofwaardig. 

De stalker in dit boek is dan ook behoorlijk 'verknipt', zoals het zo heerlijk verwoord wordt door één van de verdachten. Ik hou van dat woord. Tegelijk is hij op een bepaalde manier vooral zielig en niet zo eng. Ik kon ook niet snappen dat de personages maar niet door hadden wie hij was. Het was zo duidelijk, maar misschien zit mijn voorkennis me hier in de weg...

Enfin, Vreeswijks boeken lees je als 'snelle hap' en dit exemplaar smaakte iets fletser dan de vorige. Omdat ik er al te veel over wist? Omdat ik veel personages afstotelijk vind? Omdat er gewenning optrad? Een slecht boek is 'De stalker' zeker niet, maar ik was er niet 'kapot' van...

Kristien Dieltiens, Kelderkind

De tijd die ik gebruik om blogberichten te schrijven kan ik niet benutten om te lezen. Die droge vaststelling maakte ik de voorbije twee weken heel geregeld. Om dus maar te zeggen dat ik nog heel wat leeservaringen te bespreken heb...

Kristien Dieltiens ken ik sinds haar magistrale boek 'De moedervlek' gepubliceerd werd, nu toch al zeker meer dan tien jaar geleden. Andere titels konden me dan weer iets minder boeiend, dus was het een beetje afwachten wat ik van het 'Kelderkind' zou vinden. Dat boek, haar vijftigste, werd overstelpt met prijzen en superlatieven en dus moest het er vroeg of laat eens van komen...

'Kelderkind' is een pak dikker dan wat ik gewoon ben, maar de bijna vijfhonderd bladzijden draaien wel snel om. Manfred en Kaspar, de twee hoofdpersonen, vertellen om de beurt hun deel van het verhaal, ook wanneer die delen, zoals je wel kon verwachten, netjes samenschuiven. 

Merkwaardig genoeg vond ik het mysterie rond Kaspar, een wereldvreemde jongen die jarenlang opgesloten werd, een pak minder interessant dan het relaas van Manfred, een man die om zijn hazenlip door iedereen gemeden werd. Over Kaspar zelf kom je eigenlijk zelfs opvallend weinig te weten, ook al vertelt hij bijna alles wat hij weet. Het kan het mysterie rond de historische Kaspar Hauser alleen versterken. 

Je moet het Kristien Dieltiens nageven dat ze zich uitstekend gedocumenteerd heeft over de hele zaak en de bijhorende historische achtergronden. Het boeiendst vond ik de vele verhalen en het bijgeloof van Manfred en zijn moeder en het feit dat ze zo'n intense strijd voerden tegen von Berger, een strijd met een ontstellende ontknoping.

'Kelderkind' kon me genoeg aanspreken om het in enkele dagen uit te hebben, maar kroop nooit helemaal onder mijn huid. Daarvoor kon ik me waarschijnlijk te weinig identificeren met vooral Kaspar, maar dat zei ik al... 

Jonas Boets, Liever de leugen

Veel thrillers lees ik niet, maar mijn dochters hebben Jonas Boets al in de klas gehad en het fragmentje uit 'Liever de leugen' dat ik had gelezen zag er veelbelovend uit, dus wou ik het wel een kans geven. 

De gebeurtenissen laten zich eenvoudig samenvatten: een man gijzelt een vrouw en de politie zoekt uit waarom. Twee verhaallijnen wisselen elkaar af: de gijzeling en het verhaal van Christiaan Lagae, de hoofdverdachte. Dat een en ander daarbij niet is wat het lijkt, is zeker meegenomen. De plot zit knap in elkaar, ook al stapelen de toevalligheden zich op en betekent 'ingenieus bedacht' nog niet dat het ook geloofwaardig overkomt.

Heel jammer is het dat door al die aandacht voor een sterke plot de personages onvoldoende tot leven komen. Zowel de belangrijkste politiemensen (de Brigadier en Ryckaert) als het trio Arne-Christiaan-Katrien komen onvoldoende los uit hun papieren verpakking. Vooral de dames worden nogal eendimensionaal neergezet en dat is wat mij betreft een gemiste kans. 

'Liever de leugen' is een vrij vlot geschreven jongensboek dat af en toe verrast, maar zeker niet beklijft.

Delphine Frantzen, Madame Pipi

Een beetje spijt heb ik wel, ja, over 'Madame Pipi'. Niet dat ik het boek gelezen heb, verre van. 

Het zit zo. Een paar weken geleden trok ik met de drie dochters naar het stripfestival van Turnhout. De meisjes zijn niet meteen grote stripfanaten, maar er was vanalles te doen en ze hadden wel zin in een uitstapje. Voor hen waren de interessantste activiteiten de workshops en de kinderanimatie; voor mij als papa was dat de kennismaking met de aanwezige auteurs. Van dat laatste kwam, zoals je al kunt vermoeden, maar weinig in huis. 

Eén van de mensen met wie ik wel een korte maar aangename babbel had is Delphine Frantzen, van wie ik nog niet had gehoord. Ze viel wel wat op, natuurlijk, als jonge vrouw in die voornamelijk mannelijke wereld van stripauteurs. 

Hier op de foto zie je ze aan het werk op het festival.

Haar debuutalbum heet dus 'Madame Pipi'. Ik doorbladerde het, want de tekenstijl sprak me op het eerste gezicht nog wel aan. Toen begon ik te twijfelen. Achteraf gezien heb ik gewoon de verkeerde pagina's opengeslagen, dat kan niet anders. Het boek is een pareltje en een (wc-)verfrissing in het huidige toch al gevarieerde aanbod. 

Spijt dus, dat ik het album daar niet gekocht heb en heb laten signeren...

Zoals je kunt verwachten gaat het verhaal over een toiletdame. Een interessant perspectief, want mensen blijken hun grootste geheimen aan de vriendelijke Marieke en haar gans toe te vertrouwen. In ruil geeft ze hen wat goede raad. Meer zeg ik niet. 

Hier en daar voel je de invloed van iemand als Brecht Evens met zijn prachtige 'Ergens waar je niet wil zijn', maar Delphine Frantzen heeft vooral een eigen palet en een eigen stem en ik kijk al reikhalzend als Jefke de gans uit naar een tweede striproman.

Rudi Vranckx en Caryl Strzelecki, De Gierenclub

Het is 31 december, de tijd van jaaroverzichten en de balans opmaken van het voorbije jaar. Een van de belangrijkste feiten daarin is de oorlog in Syrië. Te gruwelijk voor woorden. Vooral de beelden van stervende kinderen in een school die werd bestookt met sarin blijven bij... 

'De Gierenclub' gaat over de journalisten achter die beelden. Tekenaar Caryl Strzelecki volgde het voorbeeld van Joe Sacco en interviewde VRT-journalist Rudi Vranckx over zijn verslaggeving van de Arabische Lente. Het resultaat is een persoonlijke blik op de nieuwsfeiten zoals je die in het journaal nooit te zien krijgt. Daar houdt een journalist zich aan de feiten. In deze striproman is er ruimte voor persoonlijke bespiegelingen. Wel blijft het allemaal behoorlijk nuchter, waarbij Strzelecki zelf de journalist wordt en Vranckx de geïnterviewde. 

De tekenaar gebruikt twee verschillende tekenstijlen. Een minder afgelijnde stijl waarbij hij stiften gebruikt en heel schetsmatig te werk gaat om Vranckx en zichzelf te portretteren en een meer gedetailleerdere, ruwere stijl om de nieuwsbeelden weer te geven. Het kleurgebruik is erg functioneel en vaak afwezig. Slechts hier en daar worden lichte kleuren gebruikt. De dood van de Libische leider wordt met zwart en rood op papier gezet. Het zijn letterlijk zwarte bladzijden in het boek. Mooi zijn de tekeningen lang niet altijd, maar ze geven wel duidelijk het gevoel weer dat bij de revolutie en het bloedvergieten hoort. 

De tekst is een geslaagde combinatie van persoonlijke getuigenissen en de reflectie van Rudi Vranckx. Ze geeft de nieuwsbeelden een extra dimensie.

Blij word je niet van 'De Gierenclub', maar het is een interessant tijdsdocument.

Sokal, Canardo 22, De oude eend en de zee

Hemingway, ik hoor het u graag denken. Of hoe Canardo met die bekende klassieker gaat lopen. Het antwoord is eendvoudig: niet. Ja, er is de oude vriend van inspecteur Canardo, kapitein Ballingway, uit het album 'De witte Cadillac', nu kapitein van een panoramische onderwaterboot voor toeristen en getrouwd met een veel jongere dame die hem van de fles houdt en hem drie maal per dag vertelt te zullen scheiden. En er is ook Momo le Mérou, de gestippelde tandbaars waar dit verhaal rond dobbert. Daar houdt de vergelijking zo ongeveer wel op.

Deze tweeëntwintigste Canardo sneert als vanouds cynisch links, rechts, boven en onder. Allemaal krijgen ze een rotte vis in het gezicht: Greenpeace, facebook, plastische chirurgie, verwende 'snotjong' op hun wii, hypercommerciële Hollywoodtekenfilms, politiek correcte bazelaars, kolonialisten en ex-kolonies, hotelmagnaten en ecotoeristen. En dan vergat ik haast nog de Aziatische markt voor 'erectiele' dierproducten...

'Aan wiens kant sta je eigenlijk', hoor ik iemand Sokal vragen. Cynisme kiest geen kant. Dat is tegelijk de kracht en zwakte van dit album: alles fileren is makkelijk, ook al gebeurt het met de nodige expertise. Misschien moet je 'De oude eend en de zee' lezen als een tijdsdocument, een satirische dwarsdoorsnede van hedendaagse trends, wat inhoudt dat de strip over een jaar of tien hopeloos verouderd kan zijn.

Het is trouwens een verrassend sober album: Canardo houdt het voor zijn doen behoorlijk nuchter (slechts drie dronken pagina's telde ik), zijn seksleven staat op een laag pitje en er wordt amper bloed vergoten. Dat mag ook al eens.

Een eindoordeel? Hmmm... 'De oude eend' is te goed om te verguizen, maar ik word soms wel wat moe van het eindeloze afkraken van alles en iedereen. Duurzaam toerisme en ecologie zullen vast hun zwakke punten hebben, maar hebben zeker hun bestaansrecht. Kinderen worden in de media misschien al te vaak op een voetstuk geplaatst, maar ze zo radicaal neerhalen is weer het andere extreem. Het doorprikken van allerlei heilige ballonnetjes gebeurt dan weer veel te weinig en dat waardeer ik wel ik deze strip. Het zal de tandbaarzen, gestippeld of gestreept, vast worst wezen.

Matt Haig, The Radleys

Wat ik over The Radleys wist voor ik erin begon te lezen? Bitter weinig, en dat bleek de ideale uitgangspositie. Een lovende recensie op een website voor adolescentenromans had me de weg gewezen, maar ik was al eeuwen geleden vergeten waarover het boek zou kunnen gaan. Het leek ook vrij evident: over een gezin en de problemen waarmee ze geconfronteerd worden, zeker? Dat is het ook, maar compleet anders dan je zou verwachten... en tegelijk ook weer niet.

Spreek ik in raadsels? Dat dacht ik al, maar ik doe het omdat ik nog niet te veel wil verraden. Het (eerste) kantelmoment, het etentje bij de buren, was eerst een lichte teleurstelling, maar tegen die tijd was ik al voldoende vertrouwd geraakt met de geëngageerde Clara en de fijngevoelige Rowan om te willen voortlezen. 

'The Radleys' combineert verschillende literaire genres: adolescentenroman, thriller, detective, om over dat andere genre nog maar even te zwijgen. Het bevat nuance, spanning, humor, en zet de gebeurtenissen geregeld op hun kop, terwijl het ook verrassend rechtlijnig is. Op een bepaalde manier eindigt het boek zoals verwacht, ook al is dat heel lang totaal niet wat je denkt te kunnen verwachten.

De thema's zijn identiteit, relaties, liefde, wat je je bij een jongerenroman voorstelt, maar met genoeg vraagstukken om volwassenen mee te laten genieten. Centraal staan het 'Boek der onthouding' en de vraag of we onze instincten de baas kunnen, of dat zelfs wenselijk is. Het is een brandend actuele vraag. Nooit hadden we meer objecten om verslaafd aan te raken dan nu. Hoe kunnen we dan vermijden eraan toe te geven? Heeft dat trouwens wel zin? Wat voor repercussies heeft dat, wanneer iemand zich jarenlang moet 'inhouden'?

'The Radleys' is heel vlot geschreven en kan makkelijk onderbroken worden, want het heeft korte hoofdstukken. Toch doe je dat meestal niet, want je wil gewoon vooruit...

En het einde? Ik kan me best verzoenen met het einde, hoewel het best wat minder braaf had gemogen...

Charles Burns, The Hive

Ook zonder refereren aan Kuifje en Roy Lichtenstein voelt elke bladzijde van Charles Burns' graphic novel 'The Hive' aan als een kunstzinnig pareltje, in die mate zelfs dat het verhaal volgen en begrijpen ondergeschikt is aan de visuele ervaring. 

Een mooie wereld is het niet, waar hoofdpersoon Doug in terecht is gekomen. Aan een jonge psychologe vertelt hij over zijn relatie met de getormenteerde Sarah, terwijl hij in een parallelle wereld, die bevolkt wordt door vreemde, lelijke wezentjes die over hem de baas spelen, aan bandwerk doet.

Bizar, surrealistisch, soms wat vies of eng, het is Burns niet vreemd, maar het vergroot alleen de bevreemdend beklemmende ervaring van dit album, het tweede deel van een trilogie die begon met 'X'ed out'.

Boudewijn Büch, De kleine blonde dood

Er zijn zo van die boeken waarvan je weet dat ze bestaan, heel lang al, maar gelezen heb je ze nog nooit, tot je er op een dag toch een in handen neemt en het begint te lezen... Dat gebeurde me met 'De kleine blonde dood', een boek waarvan de titel aantrekt en afstoot tegelijk, me associatief doet denken aan het sprookje van het meisje met de zwavelstokjes. Is het dat soort verhaal? 

Vreemd genoeg gaat Büchs boek hoofdzakelijk over Rainer, de vader van het hoofdpersonage. Die man leefde als jood in het Duitsland van Adolf Hitler. Onnodig te zeggen dat dit een onuitwisbare indruk heeft nagelaten. Op een bepaald moment zegt Rainer dat ook zelf, dat voor veel mensen de oorlog pas na mei 1945 begonnen is, in hun hoofd.

De psychische gevolgen van de jodenvervolging, daarover gaat 'De kleine blonde dood' vooral, hoe die generaties lang kunnen doorwerken, bijvoorbeeld. Vrolijk word je er niet meteen van. Rainers stemmingswisselingen en agressie richten een enorme verwoesting aan in het gezin. Boudewijn, het hoofdpersonage, mag dan nog het dichtst bij zijn vader staan, ook hij slaagt er amper in met die man op gelijke golflengte te komen. 

Bij een boek van bijna dertig jaar oud speelt de taal een belangrijke rol. In heel wat dialogen blijft die verrassend fris, maar in nogal wat beschrijvingen zijn er pakken stof op komen te liggen. Sommige woorden worden amper nog gebruikt, van andere is de betekenis wat achterhaald. De taalafstand is deels ook ruimtelijk: Büch gebruikt een aantal termen die in Vlaanderen vrij onbekend zijn. Je kunt uit de context wel min of meer afleiden waar het over zou kunnen gaan, maar je moet de draad van het verhaal toch even weer oppikken.

Laaiend enthousiast ben ik niet meteen over dit boek, maar diep teleurgesteld evenmin. Laat ik het erop houden dat ik het onderwerp stilaan wat 'gehad' heb, hoe erg dat misschien klinkt, en dat de taal af en toe afstoot, terwijl heel wat gebeurtenissen en dialogen wel nog voldoende krachtig zijn om decennia na het publiceren van de eerste versie te worden gelezen.

Sokal, Canardo 19 en 21, De asbestemming / Honingval

Canardo's hoef je niet in volgorde te lezen. Elk album heeft dezelfde ingrediënten die in wisselende hoeveelheden worden gecombineerd met nieuwe of oude personages. Opgewarmde kost? Af en toe, maar de basiskwaliteit is hoog genoeg om daar niet wakker van te liggen. 

Album 20 had ik nog gekocht, deze 19 en 21 ontleende ik voorlopig van de bib, in afwachting van een volgend bezoekje aan de stripwinkel.

Inspecteur Canardo is nog steeds zo cynisch en aangeschoten als altijd. In 'de asbestemming' krijgt hij de opdracht twee verwende kinderen van de pas overleden 'godfather' van de Belgische maffia te vergezellen op hun missie om hun vaders asse uit te strooien. De eenden krijgt het gezelschap van gouvernante Frida, die zich moet bekommeren om de opvoeding van het jonge duo. Dat blijkt geen overbodige luxe. Hun eerste reactie: "We zullen je wel even africhten, meid."

In 'Honingval' volgt Canardo Betty, een luxehoertje dat belast is met een missie: de cultuurminister van Belgamburg in diskrediet brengen. Ze stranden bij een verarmde adellijke familie en wat volgt is een treurige paringdans die alleen maar fataal kan aflopen.

'De asbestemming' was duidelijk de betere van de twee, met de vuilbekkende maffiose kinderen en 'juf Frida' in glansrollen, maar ook Godfried uit 'Honingval' heeft een weliswaar kleine, maar zalige plaats in het Canardo-universum: 'Ik drink altijd wijn bij mijn Nutella.'

Mats Wahl, Zoek

Hilmer is onzichtbaar geworden. Tot zijn grote frustratie blijkt hij niet in staat om ook maar iemand duidelijk te maken dat ze niet naar hem op zoek moeten, want dat hij er nog altijd is. Beetje bij beetje wordt echter duidelijk dat dat laatste minder evident is dan het lijkt. Zal politierechercheur Harald Fors hem vinden voor de jongen voorgoed van de aardbol verdwijnt? 

'Zoek' gaat niet over onzichtbaar worden. Fors legt een misselijkmakende achtergrond van racistische haat bloot bij jongeren die beter zouden kunnen of moeten weten. Het zoeken naar de dader vertoont weinig of geen 'twists', waardoor je als lezer op het verkeerde spoor zou worden gezet. Dat zou het boek voorspelbaar kunnen maken, maar vreemd genoeg doet het dat niet. De korte zinnen houden het verhaal strak. Enkel de belangrijkste vragen worden beantwoord. Het einde mag dan open zijn, je weet eigenlijk genoeg om zelf te kunnen invullen hoe het verder gaat. Knap!

Helen Vreeswijk, Chatroom

Helen Vreeswijk schrijft voor en over jongeren over wat ze heeft meegemaakt tijdens haar werk bij de recherche. Echt vrolijke verhalen zijn dat niet, te meer omdat je weet dat het niet alleen waargebeurd is, maar ook nog eens zo realistisch is dat het om het even waar, om het even wanneer ergens anders opnieuw gebeurt of aan het gebeuren is.

Dit verhaal gaat over Floor en Marcia, twee vijftienjarige meisjes die het internet op gaan -wie niet- en al eens een chatroom bezoeken. Niets aan de hand, ware het niet dat die chatrooms en webcams allerlei viezeriken aantrekken. De plot laat zich raden...

Voorspelbaarheid troef dus, maar ergens stoort dat niet. Vreeswijk moet het hebben van haar kennis van het politiewerk en haar vlotte pen. "Chatroom" beklemt en beklijft door wat er fout gaat en minstens evenveel door wat er allemaal nog meer kan gebeuren.

Karin Slaughter, Martin Misunderstood

Je kunt er niet omheen: deze zomer wordt opnieuw gebombardeerd tot zomer van het spannende boek. Het kon dan ook moeilijk anders, of ik zou een misdaadroman op mijn pad vinden. Eerlijk gezegd had ik het slechter kunnen treffen dan 'Martin Misunderstood' van Karin Slaughter.

Deze literaire slachter hakt er meteen stevig in -dat moet ook wel met amper 147 bladzijden- met de beschrijving van Martin Reed. Hij is een softie, een loser. Mooi is anders, maar hij kan het ook niet helpen: zijn tirannieke moeder, zijn weinig aantrekkelijke figuur en zijn passieve houding zorgen ervoor dat hij telkens opnieuw wordt beledigd en gepest door de mensen met wie hij op school zit en daarna in het werkveld terechtkomt. 

Veel verandert wanneer Martin ervan beschuldigd wordt een collega te hebben vermoord. Inspecteur An moet uitzoeken wat er is gebeurd, maar meer dan een whodunit wordt 'Martin Misunderstood' een speurtocht naar identiteit: hoe vinden Martin én An hun plaats in de wereld, en zal dat samen zijn of alleen?

'Martin Misunderstood' is mijn eerste 'Slaughter', maar ik heb het gelezen met een glimlach die rond mijn oren vastgeplakt leek. Martins naïviteit is tegelijk vertederend maar vooral hilarisch en Ans relatie met Jill en de reacties daarrond tragikomisch. Ook Unique, Martins bazige collega, werkt danig op de lachspieren.

Als ze meer van dit soort ontspannende verhalen doet aanspoelen, laat die zomer van het spannende boek dan maar komen!