Stephen Fry, The Stars' Tennis Balls

Zelfs geen ballenjongens zijn we. De sterren katapulteren ons van het ene naar het andere tennisvak. Wij krijgen de slagen en de impact, ook al lijken we tussendoor te zweven. 

Maandags moet ik vaak een halfuurtje wachten tussen twee muzieklessen van dochters door. Gelukkig is er een bib aan de overzijde van de straat en ga ik daar af en toe wat tijdverdrijf halen. 

Stephen Fry is geen onbekende, natuurlijk, ook al had ik nooit eerder een boek van hem gelezen. Van tv kende ik hem ook al niet echt, al moet ik hem daar wel al eens hebben gezien. Het best ken ik hem van de boeiende tv-reeks over taal, die ik op dvd heb liggen (en waarvan de naam me zo meteen wel te binnen schiet maar nu even niet).

Uitgelezen heb ik de sterrentennisballen nog niet, maar halverwege ben ik wel al zeker van het volgende: sublieme stijl, frisse ideeën, toch ook volop actie... Ik ben nu al helemaal verkocht. 

Ned en Portia zijn ontzettend verliefd op elkaar, maar het noodlot slaat toe wanneer skipper Paddy Ned een brief meegeeft en Ashley zijn 'vriend' een jaloerse hak wil zetten door hem te laten oppakken omwille van drugsbezit. Die drugs, daar liggen de cops niet wakker van; de explosieve inhoud van de brief daarentegen... Ned wordt ondergebracht in een soort van psychiatrische vergeetput, waar hij Babe leert kennen, een wijze oudere man die hem de regels van het schaken bijbrengt, maar hem vooral toont hoe hij zichzelf kan terugvinden na de hersenspoeling die hij had moeten ondergaan.

De tweede helft wordt het verhaal op zijn kop gezet. Actie en geweld krijgen de overhand en ik ben er nog niet helemaal uit of ik daar blij mee ben of net niet. Tegelijk is het nog altijd wel fantastisch goed geschreven, zowel qua taal als qua plot.

Peter Terrin, Monte Carlo

Het tweede boek dat ik tussen de Gouden Boekenuilkandidaten door las stond al wekenlang op mijn verlanglijst. De prachtige foto op de voorkaft zal wel een rol gespeeld hebben, maar het thema ongetwijfeld nog veel meer. 

Het basisgegeven is simpel: een man gaat ten onder aan het gebrek aan erkenning voor zijn heldendaad, het redden van een diva. 

Eenvoudig geschreven en meeslepend, maar tegelijk ook nogal voorspelbaar: je verwacht niet dat Deedee ineens toch voor zijn deur zal staan om Jack Preston haar verontschuldigingen aan te bieden. 

Mooi? Ja, best wel. Een kandidaat-winnaar van een literaire prijs? Wat mij betreft niet.

Arnon Grunberg, Het bestand

Kun je uitsluitend online bestaan? In 'Het bestand' komen sommige personages aardig in de buurt. Grunbergs recentste is even geflipt als zijn vele voorgangers, maar op een vreemde manier word je toch constant voortgestuwd en blijf je de pagina's aaneenrijgen tot je ergens in de buurt van de achterflap strandt, boven komt drijven en naar zuurstof hapt. Ik heb het boek zelfs vrij graag gelezen, al ben ik intussen, drie weken verder, het meeste vergeten.

Anna Woltz, Mijn bijzonder rare week met Tess

Waarom 'Mijn bijzonder rare week met Tess'? Omdat ik, net als Samuel en Tess, hou van raar? (Of moet ik hield zeggen? Is mijn raar een dode kanarie?) Omdat mijn vorige Anna Woltz een aangename kennismaking was? Omdat mijn twee oudste dochters het boek ook aan het lezen zijn, want het is genomineerd voor de KJV. Terecht? Amai nog niet! Om al die redenen dus, ben ik aan 'die rare week' begonnen.

Alles klopt. Welk alles? Wat alles? Alles! De ingenieuze plot, met al zijn details, de spaarzame beelden: een handvol beschrijvingen, een nachtmerrie of twee, drie. De fascinerende denkwereld van tienjarigen. Het tempo. Het einde. Hoe doe je dat? Alles klopt. Of het moest die lange titel zijn.

Samuel is de clevere jongen in het boek, maar daar is hij niet zo gelukkig mee. Liefst nog zou hij ruilen met zijn minder snuggere broer Jorre, die hem 'professor' noemt, ook al is die de laatste tijd niet meer zo te genieten, want aan het puberen. Tess is een vreemde tante, maar ze is ondernemend en sleurt Samuel voor hij het goed en wel beseft het hele eiland Texel rond. Of hoe de jongen ondanks een slechte start de meest waanzinnige week van zijn leven beleefde. In de bijrollen: een levenloze kanarie, een hartige picknickmand, een gevaarlijke kuil met bloesems en een gratis week vakantie.

Kinderen baas in de KJV, maar als 'Mijn bijzonder rare week met Tess' niet in de topdrie eindigt dit jaar, dan is er toch iets grondig mis... of zijn de andere boeken nog ijzersterker. Neen, dan is er iets grondig mis.

Marita De Sterck, Val avond

Ik ben geen fan van boeken over de wereldoorlogen: te veel wreedheden, te veel variaties op een zelfde thema ook, maar van Marita De Sterck heb ik nog geen enkel slecht boek gelezen en 'De hondeneters', dat ook over de oorlog ging, maar dan de Groote Oorlog, was enorm meegevallen. 

Wat meteen opviel: 'Val avond' is een pak dikker dan de meeste van zijn voorgangers. Alleen 'Op kot' komt een beetje in de buurt. Geen slecht idee: hoe vlot De Sterck ook schrijft, ik had al vaker het gevoel nog wat op mijn honger te blijven zitten wanneer de laatste bladzijde weer veel te snel was omgeslagen.

Mona is serveuse in een uitzuipcafé. Haar rol? Flirten met de hoofdzakelijk mannelijke gasten op zo'n manier dat ze met veel plezier hun bijeen gespaarde centen in café 'De Londres' achterlaten. Voor een 'boerendochter' geen eenvoudige klus, maar Mona blijkt een natuurtalent. 

Marieke verkeert in tweestrijd: ze houdt zowel van Stan, de eenvoudige bakker met zijn lekker lijf, als van Flor, die heel wat intelligenter is. Hoe kan ze ooit een keuze maken tussen deze twee?

Steeds nadrukkelijker komt Hitlers nazipropaganda z'n stempel drukken op Mariaburg. Voor iedereen helemaal begrepen heeft wat de Duitsers precies van plan zijn, is het al veel te laat en moeten er hartverscheurende keuzes gemaakt worden.

Marita De Sterck vertelt het verhaal zoals steeds in een sappig taaltje, gekruid met heel wat volkse wijsheden en verhalen en met een onnavolgbare kennis van zaken. Heerlijk!

Inge Misschaert, Heb geluk

Een paar weken geleden ontmoette ik in de boekhandel een oma die een boek uit de Geronimoreeks wou kopen voor haar kleindochter. Omdat Hanna, mijn eigen boekenwormpje, zo goed als de hele reeks verorberd heeft, raakten we aan de praat.

Maar, voegde ik toe aan mijn Stiltonselectie, misschien leest ze ook wel graag iets helemaal anders? Ik gaf haar eerlijk toe dat ik de auteur van 'Heb geluk' zelf kende, maar dat stoorde haar niet. Een vluchtige blik op de achterflap en de illustraties van Riske Lemmens deden al genoeg: ze kocht beide boeken.

Nu heb ik het zelf ook eindelijk gelezen, dus als ik het nog eens aan iemand aanraad, zal het met wat meer kennis van zaken zijn, maar niet minstens even terecht. Jinke gaat een tijdje bij haar oma wonen, waar wonden makkelijker helen, waar ze de tijd krijgt om haar stem weer te vinden en haar verdriet een plaats te geven.

Subtiliteit is het sleutelwoord in dit verhaal. Daarom had het laatste hoofdstuk, waarin duidelijk wordt wat er precies is gebeurd, voor mij niet gehoeven. Niet dat het overbodig is: kinderen weten wel graag wat er aan de hand is. 

Mijn boekenwormdochter heeft het boek nog niet gelezen, maar het ligt voor haar klaar. Benieuwd of ze het ook zo mooi zal vinden als ik.

Henk Kuijpers, Franka 1, Het Misdaadmuseum

Het eerste album uit de Frankareeks is een stukje jeugdsentiment. Vage herinneringen aan het tienertijdschrift Top, waarin telkens één pagina verscheen, rijgen zich aaneen tijdens het lezen. Hoe zat dat weer allemaal, met die grammofoonplaat, het harnas, de kruisboog, het vliegtuig, de revolutie?

Nu ik het album na al die jaren herlees, valt op hoeveel aandacht de auteur heeft geschonken aan zowel beeld als tekst. Niets is toevallig, over alles is nagedacht. Dat maakt het ook nu nog de moeite waard. Voor de geloofwaardigheid van het scenario hoef je het niet te doen, al zit het wel knap in elkaar. Het leukste aan 'Het Misdaadmuseum' is de luchtige toon en de perfecte mix tussen spanning en humor. 

Het kan een grote ontgoocheling zijn om verhalen die je in je jonge jaren goed vond te herlezen, maar dit Franka-album blijft aangenaam om lezen.

Salla Simukka, Zwart als ebbenhout

Amper 140 bladzijden. Het laatste deel van de rood-wit-zwarte trilogie van de Finse auteur Salla Simukka is meteen ook het dunste. 

Het grote mysterie voor Lumikki is wat er met haar zus gebeurde. Dat alleen was voldoende geweest om het drieluik in stijl af te sluiten. Volgens mij was het zelfs een beter verhaal geworden wanneer Simukka precies dat had gedaan. Nu lijkt het er teveel op dat ze het recept van de reeks moet volgen: er moet nog een thrillerelement in. Wat zullen we nemen? We hadden al een drugsverhaal en een sekte, laten we dit keer een stalker nemen. 

Het nadeel van die aanpak is dat je aan het eind van het boek nog een heleboel gaten krijgt die de auteur met alle geweld wil opvullen, alsof ze schrik heeft van een open einde. Het is niet alleen geforceerd, alles wordt ook aan een rotvaart afgehaspeld. Als het maar eindigt, lijkt de boodschap. Was Simukka haar personages beu?

Niet alles is slecht aan dit boek. Hoe onnodig ook, de stalker is dreigend en mysterieus genoeg om het boek spannend te maken. De moeilijke liefdesrelaties van Lumikki voegen een ander soort spanning toe die minstens even boeiend is. En dan is er natuurlijk ook nog het verhaal van haar zus...

Ook qua stijl is 'Zwart als ebbenhout' naar mijn gevoel weer wat beter dan zijn voorganger. De citaten en perspectiefwissels hoeven niet echt voor mij. In plaats daarvan had ik het verhaal wat meer 'body' gegeven.

Wat het boek rechthoudt zijn de vlotte en toch poëtische schrijfstijl, de vaak onverwachte wendingen en de doorgedreven vormgeving. Volgende keer een dikker boek?

Salla Simukka, Wit als sneeuw

Lumikki is op citytrip in Praag en wordt er aangeklampt door Lenka, die beweert haar zus te zijn. Al snel wordt de grond te heet onder de voeten van beide meisjes. 

In dit tweede deel in de driekleurige reeks rood-wit-zwart begint Lumikki te graven in de geheimen van haar familie, maar wordt ze vooral geconfronteerd met de macht van sektes en media. Allemaal interessante gegevens op zich, maar de combinatie werkt op de een of andere manier niet. De achtervolgingen zijn heel gelijkaardig aan die in boek één, de citaten komen wat geforceerd over, de perspectiefwissels zijn niet zo interessant... 

Is het nieuwe eraf? Lag de druk om een vervolg op de tafel te hebben te hoog? 'Wit als sneeuw' viel in elk geval tegen. Toegegeven, het onderwerp sektes ligt me minder, maar het boek mist duidelijk wat diepgang, bijvoorbeeld in de personages. Lenka blijft tweedimensionaal, net zoals de journalisten die Lumikki ontmoet. Bovendien worden haar ontsnappingskunsten hoe langer hoe ongeloofwaardiger en blijken haar opmerkingsgave en speurzin beter dan die van Sherlock Holmes, CSI en Rik Ringers samen en neen, dat is niet bedoeld als compliment. 

Niets dan kommer en kwel? Ach neen, ik heb het boek in een wip en een zucht uitgelezen en mijn tenen hoefden zich niet al te vaak te krullen. Simukka kan best vlot schrijven, maar net omdat je dat weet, verwacht je veel meer. Op naar deel drie, dus: 'Zwart als ebbenhout', en hopen dat het deze tegenvaller weet goed te maken.

Salla Simukka, Rood als bloed

Lumikki (Sneeuwwitje) raakt tegen wil en dank betrokken in een vuile zaak met rode bankbriefjes. Wat is er gebeurd met Natalia? Waar is het geld gebleven? Welke rol speelt Elisa's vader in dit alles? 

Waar Simukka in 'Spoorloos' en 'Een andere wereld' nog wat te nadrukkelijk met een Plan werkt, leest 'Rood als bloed' veel meer als een organisch geheel. Het planmatige is zeker niet weg. Alleen al het feit dat er nog een 'Wit als sneeuw' en 'Zwart als ebbenhout' volgen, zegt genoeg. Toch worden de sprookjesverwijzingen subtieler verweven dan in haar eerste boeken en krijgen de hoofdpersonages meer schakeringen dan de titels van de trilogie laat uitschijnen.

Het einde wordt op een kier gezet, terwijl dat niet hoefde: een open einde had het boek niet minder sterk gemaakt. Gelukkig wordt niet alles dichtgemetseld en -belangrijk- blijven er nog voldoende vragen over voor deel twee en drie, zonder dat de auteur al te afhankelijk blijft van dit eerste deel.

De bib had de drie delen staan. Ik weet wat doen de komende dagen...

Salla Simukka, Spoorloos/Een andere wereld

Een Finse auteur die de laatste jaren zo wordt gepromoot dat je er onmogelijk voorbij kunt zonder ten minste een boek in handen te nemen en er eens door te bladeren is Salla Simukka. Ze schrijft voor jongeren, is bezeten van sprookjes en belooft in 'Een andere wereld' het antwoord op alle mysteries uit 'Spoorloos', dat begint met Emmi, een vijftienjarig meisje dat ontdekt dat niet zij zelf, maar alle anderen van de aardbol verdwenen lijken. Wat is er aan de hand? 

Het is heel moeilijk om meer te vertellen zonder delen van de plot prijs te geven, maar ik doe een poging. In 'Spoorloos' vind je de opdeling in verschillende categorieën mensen zoals je ze ook in 'Divergent' vindt en -spoiler alert- het 'Truman Show'-gehalte ligt bijzonder hoog. Wel krijg je een geslaagde clash van interessante personages wanneer Emmi tot de ontdekking komt dat er meer jongeren in haar situatie zijn. 

'Een andere wereld', het vervolg, wisselt van perspectief. De hoofdpersoon is dit keer een jongen die zijn kant van het verhaal aan Emmi vertelt. 

Vlot geschreven, ambitieus van opzet, deels geïnspireerd op bekende voorbeelden en deels origineel... Simukka krijgt van mij het voordeel van de twijfel. 

Veronica Roth, Divergent

The Hunger Games, dacht ik. De zoveelste tienertrilogie die wordt opgeklopt en de hemel in wordt geprezen. 'Divergent' vertoont parallellen met de eerste en is een populaire jongerenfilm, daar valt niet aan te tornen. Gelukkig slaagde het boek er hoofdstuk per hoofdstuk ook in mijn vooroordelen opzij te schuiven.

Goed, de basisingrediënten zijn er: een knappe zestienjarige op een sleutelmoment in haar leven, een initiatieritueel, verschillende groepen waartoe je al dan niet behoort, een ontluikende liefde. Tot daar is alles redelijk voorspelbaar. 

Waarom ik het boek toch de moeite vond? Omdat alles lijkt te kloppen, omdat je zo intens meeleeft met Tris, ondanks het soms bijna melige. Omdat de maatschappij die Roth oproept sterk lijkt op de onze, omdat ze daar interessante vragen bij stelt. Omdat het lekker weg leest, zelfs al is het dus inderdaad bij momenten voorspelbaar...

Amélie Nothomb, De hongerheldin

Weinig boeken lees ik in één keer helemaal uit. De schrijfster bij wie dat me het beste lukt is zonder twijfel Amélie Nothomb. Haar boeken zijn dun, dat is waar, maar haar manier van vertellen zo achteloos dwingend, haar inzichten zo grappig en scherpzinnig tegelijk, dat je wel moet meegesleurd worden: 

"Op een dag vertrouwde ik haar in een vlaag van passie de verschrikkelijke waarheid toe: 'Weet je, ik ben Belgisch.' Marie gaf me toen een overtuigend bewijs van haar vriendschap. Op gedempte toon verklaarde ze: 'Ik zal het tegen niemand zeggen.'"

'De hongerheldin' is een autobiografisch boek over haar kindertijd als dochter van een diplomaat. Ze woont afwisselend in Japan, China, de VS, Bangladesh en Laos, om uiteindelijk in België te belanden. Rode draad in het verhaal is Amélies honger, ruim te interpreteren, en hoe dat gevoel het leven van mensen over de hele wereld bepaalt.

Dit boek is niet zo pakkend als pakweg 'Antichrista', maar niettemin fascinerend omwille van haar ongewone kindertijd. Leg het naast 'Met angst en beven' of 'De verloofde van Sado' en je krijgt een intrigerend beeld van een intelligente vrouw die fantastisch goed kan schrijven.

Emer Stamp, Het supergeheime dagboek van Big

Big en Eend zijn de beste vrienden. Of neen, Boer is Big zijn beste vriend... totdat Big erachter komt dat Boer hem eigenlijk wil opeten. Met de 'Traket' probeert hij aan zijn noodlot te ontsnappen... maar of dat lukt?

In 'Het supergeheime dagboek van Big' zijn kippen vals, koeien sympathiek, vossen gevaarlijk en eenden lief. De wereld van Big is zo eenvoudig en naïef dat hij schattig en sympathiek lijkt... en op een vreemde manier ook een beetje onvoorspelbaar. 

Of het echt het grappigste boek van het jaar is, zoals de kaft beweert, daarover zullen de meningen verschillen, maar intussen zorgt het 'supergeheime dagboek' wel voor een uurtje boerderijplezier.

Feline Minne, Medea en ik

Feline Minne, achterkleindochter van kunstenaar George Minne, wordt binnengehaald als nieuwe literaire sensatie. In de weken voor de boekenbeurs lees je al eens dat soort ronkende woorden in allerlei boekenreclames. 

Wat me al meer intrigeerde was de kaft van het dunne boekje: een mysterieus oog, gevangen in iets wat het midden houdt tussen een vogel en een vis, duidelijk recht uit een schilderslijst geknipt... en dan zijn er nog die namen. Medea. Feline. Minne. Elke naam afzonderlijk roept al een paar eeuwen kunst en cultuur bij me op.

Toch is 'Medea en ik' in de eerste plaats een autobiografie. Feline, geboren in 1990, heeft in haar jonge leven al honderd keer meer meegemaakt dan ik ooit zal beleven. Elke bladzijde ga je weer twijfelen, denk je dat ze overdrijft, maar dan blader je weer naar de stamboom op de laatste bladzijde en zie je dat iedereen echt leeft of geleefd heeft. 

Wat moet je met een vader die je ontvoert en in en uit de gevangenis belandt en een mythomane grootmoeder die je moeder tegenover iedereen zwartmaakt, maar dan op zo'n manier dat ze het allemaal nog geloven ook? Wat moet je wanneer de eerste jongen op wie je verliefd wordt acht jaar ouder is, misbruik van je maakt en je daarna koudweg dumpt? 

'Medea en ik' is een vreselijk eerlijk aandoend boek over Felines moeilijke jeugd. Het is meer een opsomming van gebeurtenissen dan een roman met een duidelijke verhaallijn, maar echt storen doet dat nooit. De titel is overduidelijk. Het is het soort boek dat moet geschreven worden, als een soort therapie, maar dat tegelijk ook aanspreekt en zelfs af en toe laat glimlachen, een beetje zoals 'De helaasheid der dingen' dat doet.

Bart Moeyaert, Durf voor drie

Drie verhaaltjes over 'durven'. Bart Moeyaert voor beginnende lezers is even wennen. Niet dat ik de gebaldheid en de bedrieglijke eenvoud van zijn stijl nog niet gewoon was. Ze passen gewoon zo mooi bij de doelgroep dat je ervan opkijkt. 

Verhaal één gaat over een meisje dat een brief vindt. Een liefdesbrief. Maar wat is dat, die Liefde? Nieuwsgierig wil ze de enveloppe openen. Mag dat zomaar? En wat als je dat toch doet?

Het tweede heeft een jongen in de hoofdrol, een jongen die het liefst in een zelfgegraven kuil zou wonen... totdat hij een andere jongen ontmoet die in de boom daarboven een nieuwe thuis heeft gevonden.

De minibundel eindigt met een pestkop en hoe je die op haar plaats kunt zetten. Al moet je ervoor op je hoofd staan.

Drie verrassende verhalen, mooi vormgegeven in de retrostijl van Rotraut Susanne Berner. Tien minuutjes leesplezier. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

Aline Sax, Het meisje en de soldaat

Een blind meisje en een Afrikaanse frontsoldaat. Het is een ongewone combinatie die wenkbrauwen doet fronsen, hoofden doet draaien en tongen doet fluisteren. Het is het verhaal van een vriendschap tegen de achtergrond van de Eerste Wereldoorlog. 

Aline Sax bedankt achteraan het boek de Ilse die haar leerde 'niet te zien'. Nergens zegt ze dat het meisje blind is. Dat is ook net de kracht van het verhaal: met weinig woorden kan de schrijfster heel veel zeggen. Het meisje krijgt geen naam, de soldaat ook niet. Je weet dat ze blind is door het tellen van de stappen, door haar aandacht voor geuren, door wat ze niet kan. 

De schilderijen van Ann De Bode geven het boekje de donkere ondertoon mee die uit het racisme en de gruwel van de oorlog opdoemt. De pagina's zijn afwisselend wit en donkerbruin, aan het einde donkergroen. Sober en mooi. Net als het verhaal zelf.

Hanna en Jolien lezen het voor de Kinder- en Jeugdjury. Het zal niet winnen. Daarvoor is het te eenvoudig, te weinig spectaculair. Maar ik hoop dat ze er toch van zullen genieten.

Zomervakantie: stripverhalen bij de vleet

De voorbije negen weken heb ik de omliggende bibliotheken geplunderd voor de dochters, maar ook voor mezelf. Meer en meer begint er aandacht te zijn voor de minder voor de hand liggende stripverhalen, lees: stripverhalen voor een meer volwassen publiek. 

Een bloemlezing van wat er allemaal door mijn handen gegaan is, los van een aantal Kiekeboes en Jommekes die ik uit jeugdsentiment, om even het verstand op nul te zetten, of om mee te kunnen praten met de dochters las:

• Aangename verrassing is het eerste deel van 'De Campbells', een beginnende reeks over -godbetert- piraten, héél toegankelijk en mikkend op een ruim publiek, maar grappiger en beter gestructureerd dan je op het eerste gezicht zou verwachten. 
• Nog in het genre kinderstrip waren er de twaalf albums 'Orphanimo', ofwel de volledige reeks over een groepje wezen en 'hun' Alice Rosebud, de vrouw die hen beschermt tegen de Boze Bouwplannen van Vallalkozo, een gewetenloze bouwmagnaat. Knotsgek, best grappig, vol wervelende actie en met een doordachte plot. Ook leuk zijn de intertekstuele verwijzingen en het feit dat de reeks na twaalf albums ook afgerond wordt en niet, zoals bepaalde XIII'en of Largo Winchen die ik ken, eindeloos uitgemolken. En ja, de drie dochters zijn ook helemaal verkocht...
• Al enkele jaren heb ik de eerste drie delen van 'De kapers van Alcibiades' in de kast staan. Toen ik in de bib nummers vier en vijf zag liggen, dacht ik: laat ik er maar eens aan beginnen. Het eerste deel 'Geheime elite' las ik op reis voor de derde keer en nog had ik niet het gevoel alles te begrijpen, maar nu had ik ten minste de vier ontbrekende delen om alle puzzelstukjes toe te voegen. Dat bleek een misrekening. De tekeningen zijn prachtig en blijkbaar ook historisch realisch, voor zover dat mogelijk is. Het verhaal is minder mijn kopje thee. Daarvoor is het spionagegehalte te hoog. Aan het einde van de cyclus begreep ik nog altijd niet helemaal wie bij welk clubje hoorde en wat nu het precieze doel was van die 'Alcibiades'.
• Ook Niklos Koda had ik al heel lang staan. Ik vreesde voor een hypercommercieel onding, maar dat viel best mee. Toegegeven, de personages doen hun uiterste best om er erg aantrekkelijk uit te zien en lang niet alle plotwendingen zijn even realistisch, maar het morele gevecht dat Koda voert is interessant genoeg om uit te kijken naar 'De oceaan', het twaalfde deel van de reeks en het enige dat ik nog niet heb gelezen.
• Heel tof vond ik de vier albums van 'De Grote Dode', waarin een nogal arrogant-naïeve Pauline het leven van Erwan komt binnengewandeld, een ontmoeting die gigantische gevolgen zal hebben, zowel in de reële wereld als in de sprookjesachtige wereld van de andere dimensie waar Erwan toegang toe heeft. Het fijne aan de reeks, behalve de genuanceerde karaktertekening, de originele plotwendingen en de heerlijke tekeningen, is die verwevenheid tussen de parallelle dimensie en de wereld die we denken te kennen. Daardoor blijft het geen vrijblijvend fantasyverhaaltje.
• Shaun Tans 'Het ding en ik' hoort hier misschien niet helemaal thuis, want een echt stripverhaal is het niet. Vraag is waar het wel bij te klasseren valt. Een retorische vraag, want dat is net wat Tan zo interessant maakt: dat hij beeldverhaal, strip en kinderboek met elkaar verweeft. 'Het ding en ik' past perfect in die filosofie. 'Ik' ontdekt dat er nergens plaats is voor zijn ongewone voorwerp, gewoon omdat niemand het kan categoriseren... Schitterend vormgegeven, prachtig getekend. Mooi mooi!

Niet alles was even 'wow'. Dit zijn de belangrijkste tegenvallers:

• De trollen van Troy. Veel te veel albums van gelezen, om keer op keer vast te stellen dat elk album een beetje een doorslagje is van het vorige. In het begin was ik wel gecharmeerd door het primitieve, compromisloze van de trollen die het hypocriete in de mens aan de kaak stellen, maar na nog eens een waterfobie, uitpuilende ingewanden en een hoop moord en doodslag had ik het wel gezien. Dan liever de hoofdreeks 'Lanfeust van Troy' nog eens herlezen...
• Marsupilami's recentste album 'Sterrenhart' kon me niet bekoren. Als personage bij Robbedoes en Kwabbernoot is hij leuk, maar in 'Sterrenhart' is hij noch grappig, noch interessant. Jammer, want het Palombische diertje verdient beter...

Maartje Wortel, Ijstijd

Van sommige boeken weet je zeker dat je ze graag zult lezen. 'Ijstijd' is er zo een. Literair hoogstaand, verrassend, diepgaand, van bij het begin. De ene zin na de andere wou ik uitknippen en in een kadertje hangen, maar dan zou mijn slaapkamer volledig bedekt zijn met pareltjes. Misschien moet ik dat gewoon maar doen ook.

Kritiek? Neen. Er staan passages in die voor mij niet hoeven, maar ook die zijn prachtig geschreven. 

Lezen. Kopen. Nu.

Rosinski, Yann, Sente, Surzhenko, De Vita, De werelden van Thorgal

'Het ontstaan van de Werelden van Thorgal' is niet echt een stripverhaal. Het is een verzameling interviews met de verschillende tekenaars en scenaristen die bij de nieuwe Thorgalreeksen betrokken zijn, aangevuld met enkele platen die niet in de albums verschenen.

Mijn eerste Thorgal moet ik in de bibliotheek van Brugge gelezen hebben, in de jeugdafdeling, op de blokkenstructuur daar. Iemand van mijn school had me 'De schaduwen voorbij' laten zien. Het leek in niets op wat ik tot dan toe had gelezen, maar ik vond het waanzinnig mooi. 

Toen Van Hamme stopte met het schrijven van scenario's van de reeks, leek er een einde komen aan de sage van het sterrenkind dat opgroeide tussen de Vikingen. In 'Het ontstaan van de Werelden' vertelt Rosinski hoe hij al jarenlang met het idee liep om zijn reeks verder te laten uitwaaieren door zich niet langer alleen te focussen op Thorgal zelf, maar aandacht te besteden aan zijn kinderen en aan zijn aartsrivale, Kriss van Valnor. Nu enkele jaren later is de reeks Thorgal voortgezet met Jolan als belangrijkste karakter, hebben Wolvin en Kriss van Valnor een eigen reeks en zijn er albums over 'de jonge jaren van Thorgal'. 

Je zou voor minder vrezen dat dit te veel van het goede is. Waar je vroeger soms ontzettend lang moest wachten op een nieuwe titel, is er nu altijd wel een reeks die weer een album rijker is. Door te werken met meerdere tekenaars en scenaristen die goed op elkaar ingespeeld zijn lukt dat ook. De verhalen grijpen in elkaar, zodat 'de werelden van Thorgal' meer dan ooit een saga worden, zoals het ook past bij de mythologie van de Vikingen, die zo vaak een grote rol speelt. 

Tegelijk is het ook een puzzel en een kluwen geworden die ik niet altijd meer ontward krijg. Vooral de aanknopingspunten tussen 'Kriss van Valnor' en de gewone reeks zijn soms lastig, omdat ik ze -blijkbaar- niet helemaal in de juiste volgorde heb gelezen en omdat er heel veel nieuwe namen zijn bijgekomen.

Eerst stond ik heel sceptisch, leek het hele concept mij vooral commercieel ingegeven en had ik, net als Van Hamme, wat genoeg van Thorgal. De laatste albums vond ik niet altijd even subliem. Nu ik in enkele maanden tijd zo goed als alle albums van de nevenreeksen heb gelezen moet ik mijn oordeel herzien. Er zijn nog altijd een heleboel wendingen waarbij ik even moet slikken, maar Jolan en Wolvin zijn intrigerende karakters geworden en Kriss van Valnor heeft een extra dimensie gekregen, ook al blijft ze vooral in het voorlopig recentste deel 'Bondgenootschappen' in de eerste plaats haar slechte zelf. 

Qua tekenstijl vallen Surzhenko en De Vita niet uit de toon die Rosinski had gezet en Wolvins nieuwste 'Het rijk van de chaos' is een pareltje. 

'Het ontstaan van de Werelden' is geen hebbeding, niet voor mij, maar het biedt een interessant inzicht in het snel uitbreidende Thorgaluniversum dat mijn aandacht beetje bij beetje aan het herwinnen is.