Anna Woltz, Mijn bijzonder rare week met Tess

Waarom 'Mijn bijzonder rare week met Tess'? Omdat ik, net als Samuel en Tess, hou van raar? (Of moet ik hield zeggen? Is mijn raar een dode kanarie?) Omdat mijn vorige Anna Woltz een aangename kennismaking was? Omdat mijn twee oudste dochters het boek ook aan het lezen zijn, want het is genomineerd voor de KJV. Terecht? Amai nog niet! Om al die redenen dus, ben ik aan 'die rare week' begonnen.

Alles klopt. Welk alles? Wat alles? Alles! De ingenieuze plot, met al zijn details, de spaarzame beelden: een handvol beschrijvingen, een nachtmerrie of twee, drie. De fascinerende denkwereld van tienjarigen. Het tempo. Het einde. Hoe doe je dat? Alles klopt. Of het moest die lange titel zijn.

Samuel is de clevere jongen in het boek, maar daar is hij niet zo gelukkig mee. Liefst nog zou hij ruilen met zijn minder snuggere broer Jorre, die hem 'professor' noemt, ook al is die de laatste tijd niet meer zo te genieten, want aan het puberen. Tess is een vreemde tante, maar ze is ondernemend en sleurt Samuel voor hij het goed en wel beseft het hele eiland Texel rond. Of hoe de jongen ondanks een slechte start de meest waanzinnige week van zijn leven beleefde. In de bijrollen: een levenloze kanarie, een hartige picknickmand, een gevaarlijke kuil met bloesems en een gratis week vakantie.

Kinderen baas in de KJV, maar als 'Mijn bijzonder rare week met Tess' niet in de topdrie eindigt dit jaar, dan is er toch iets grondig mis... of zijn de andere boeken nog ijzersterker. Neen, dan is er iets grondig mis.

Inge Misschaert, Heb geluk

Een paar weken geleden ontmoette ik in de boekhandel een oma die een boek uit de Geronimoreeks wou kopen voor haar kleindochter. Omdat Hanna, mijn eigen boekenwormpje, zo goed als de hele reeks verorberd heeft, raakten we aan de praat.

Maar, voegde ik toe aan mijn Stiltonselectie, misschien leest ze ook wel graag iets helemaal anders? Ik gaf haar eerlijk toe dat ik de auteur van 'Heb geluk' zelf kende, maar dat stoorde haar niet. Een vluchtige blik op de achterflap en de illustraties van Riske Lemmens deden al genoeg: ze kocht beide boeken.

Nu heb ik het zelf ook eindelijk gelezen, dus als ik het nog eens aan iemand aanraad, zal het met wat meer kennis van zaken zijn, maar niet minstens even terecht. Jinke gaat een tijdje bij haar oma wonen, waar wonden makkelijker helen, waar ze de tijd krijgt om haar stem weer te vinden en haar verdriet een plaats te geven.

Subtiliteit is het sleutelwoord in dit verhaal. Daarom had het laatste hoofdstuk, waarin duidelijk wordt wat er precies is gebeurd, voor mij niet gehoeven. Niet dat het overbodig is: kinderen weten wel graag wat er aan de hand is. 

Mijn boekenwormdochter heeft het boek nog niet gelezen, maar het ligt voor haar klaar. Benieuwd of ze het ook zo mooi zal vinden als ik.

Emer Stamp, Het supergeheime dagboek van Big

Big en Eend zijn de beste vrienden. Of neen, Boer is Big zijn beste vriend... totdat Big erachter komt dat Boer hem eigenlijk wil opeten. Met de 'Traket' probeert hij aan zijn noodlot te ontsnappen... maar of dat lukt?

In 'Het supergeheime dagboek van Big' zijn kippen vals, koeien sympathiek, vossen gevaarlijk en eenden lief. De wereld van Big is zo eenvoudig en naïef dat hij schattig en sympathiek lijkt... en op een vreemde manier ook een beetje onvoorspelbaar. 

Of het echt het grappigste boek van het jaar is, zoals de kaft beweert, daarover zullen de meningen verschillen, maar intussen zorgt het 'supergeheime dagboek' wel voor een uurtje boerderijplezier.

Bart Moeyaert, Durf voor drie

Drie verhaaltjes over 'durven'. Bart Moeyaert voor beginnende lezers is even wennen. Niet dat ik de gebaldheid en de bedrieglijke eenvoud van zijn stijl nog niet gewoon was. Ze passen gewoon zo mooi bij de doelgroep dat je ervan opkijkt. 

Verhaal één gaat over een meisje dat een brief vindt. Een liefdesbrief. Maar wat is dat, die Liefde? Nieuwsgierig wil ze de enveloppe openen. Mag dat zomaar? En wat als je dat toch doet?

Het tweede heeft een jongen in de hoofdrol, een jongen die het liefst in een zelfgegraven kuil zou wonen... totdat hij een andere jongen ontmoet die in de boom daarboven een nieuwe thuis heeft gevonden.

De minibundel eindigt met een pestkop en hoe je die op haar plaats kunt zetten. Al moet je ervoor op je hoofd staan.

Drie verrassende verhalen, mooi vormgegeven in de retrostijl van Rotraut Susanne Berner. Tien minuutjes leesplezier. Niet meer, maar zeker ook niet minder.

Aline Sax, Het meisje en de soldaat

Een blind meisje en een Afrikaanse frontsoldaat. Het is een ongewone combinatie die wenkbrauwen doet fronsen, hoofden doet draaien en tongen doet fluisteren. Het is het verhaal van een vriendschap tegen de achtergrond van de Eerste Wereldoorlog. 

Aline Sax bedankt achteraan het boek de Ilse die haar leerde 'niet te zien'. Nergens zegt ze dat het meisje blind is. Dat is ook net de kracht van het verhaal: met weinig woorden kan de schrijfster heel veel zeggen. Het meisje krijgt geen naam, de soldaat ook niet. Je weet dat ze blind is door het tellen van de stappen, door haar aandacht voor geuren, door wat ze niet kan. 

De schilderijen van Ann De Bode geven het boekje de donkere ondertoon mee die uit het racisme en de gruwel van de oorlog opdoemt. De pagina's zijn afwisselend wit en donkerbruin, aan het einde donkergroen. Sober en mooi. Net als het verhaal zelf.

Hanna en Jolien lezen het voor de Kinder- en Jeugdjury. Het zal niet winnen. Daarvoor is het te eenvoudig, te weinig spectaculair. Maar ik hoop dat ze er toch van zullen genieten.

Zomervakantie: stripverhalen bij de vleet

De voorbije negen weken heb ik de omliggende bibliotheken geplunderd voor de dochters, maar ook voor mezelf. Meer en meer begint er aandacht te zijn voor de minder voor de hand liggende stripverhalen, lees: stripverhalen voor een meer volwassen publiek. 

Een bloemlezing van wat er allemaal door mijn handen gegaan is, los van een aantal Kiekeboes en Jommekes die ik uit jeugdsentiment, om even het verstand op nul te zetten, of om mee te kunnen praten met de dochters las:

• Aangename verrassing is het eerste deel van 'De Campbells', een beginnende reeks over -godbetert- piraten, héél toegankelijk en mikkend op een ruim publiek, maar grappiger en beter gestructureerd dan je op het eerste gezicht zou verwachten. 
• Nog in het genre kinderstrip waren er de twaalf albums 'Orphanimo', ofwel de volledige reeks over een groepje wezen en 'hun' Alice Rosebud, de vrouw die hen beschermt tegen de Boze Bouwplannen van Vallalkozo, een gewetenloze bouwmagnaat. Knotsgek, best grappig, vol wervelende actie en met een doordachte plot. Ook leuk zijn de intertekstuele verwijzingen en het feit dat de reeks na twaalf albums ook afgerond wordt en niet, zoals bepaalde XIII'en of Largo Winchen die ik ken, eindeloos uitgemolken. En ja, de drie dochters zijn ook helemaal verkocht...
• Al enkele jaren heb ik de eerste drie delen van 'De kapers van Alcibiades' in de kast staan. Toen ik in de bib nummers vier en vijf zag liggen, dacht ik: laat ik er maar eens aan beginnen. Het eerste deel 'Geheime elite' las ik op reis voor de derde keer en nog had ik niet het gevoel alles te begrijpen, maar nu had ik ten minste de vier ontbrekende delen om alle puzzelstukjes toe te voegen. Dat bleek een misrekening. De tekeningen zijn prachtig en blijkbaar ook historisch realisch, voor zover dat mogelijk is. Het verhaal is minder mijn kopje thee. Daarvoor is het spionagegehalte te hoog. Aan het einde van de cyclus begreep ik nog altijd niet helemaal wie bij welk clubje hoorde en wat nu het precieze doel was van die 'Alcibiades'.
• Ook Niklos Koda had ik al heel lang staan. Ik vreesde voor een hypercommercieel onding, maar dat viel best mee. Toegegeven, de personages doen hun uiterste best om er erg aantrekkelijk uit te zien en lang niet alle plotwendingen zijn even realistisch, maar het morele gevecht dat Koda voert is interessant genoeg om uit te kijken naar 'De oceaan', het twaalfde deel van de reeks en het enige dat ik nog niet heb gelezen.
• Heel tof vond ik de vier albums van 'De Grote Dode', waarin een nogal arrogant-naïeve Pauline het leven van Erwan komt binnengewandeld, een ontmoeting die gigantische gevolgen zal hebben, zowel in de reële wereld als in de sprookjesachtige wereld van de andere dimensie waar Erwan toegang toe heeft. Het fijne aan de reeks, behalve de genuanceerde karaktertekening, de originele plotwendingen en de heerlijke tekeningen, is die verwevenheid tussen de parallelle dimensie en de wereld die we denken te kennen. Daardoor blijft het geen vrijblijvend fantasyverhaaltje.
• Shaun Tans 'Het ding en ik' hoort hier misschien niet helemaal thuis, want een echt stripverhaal is het niet. Vraag is waar het wel bij te klasseren valt. Een retorische vraag, want dat is net wat Tan zo interessant maakt: dat hij beeldverhaal, strip en kinderboek met elkaar verweeft. 'Het ding en ik' past perfect in die filosofie. 'Ik' ontdekt dat er nergens plaats is voor zijn ongewone voorwerp, gewoon omdat niemand het kan categoriseren... Schitterend vormgegeven, prachtig getekend. Mooi mooi!

Niet alles was even 'wow'. Dit zijn de belangrijkste tegenvallers:

• De trollen van Troy. Veel te veel albums van gelezen, om keer op keer vast te stellen dat elk album een beetje een doorslagje is van het vorige. In het begin was ik wel gecharmeerd door het primitieve, compromisloze van de trollen die het hypocriete in de mens aan de kaak stellen, maar na nog eens een waterfobie, uitpuilende ingewanden en een hoop moord en doodslag had ik het wel gezien. Dan liever de hoofdreeks 'Lanfeust van Troy' nog eens herlezen...
• Marsupilami's recentste album 'Sterrenhart' kon me niet bekoren. Als personage bij Robbedoes en Kwabbernoot is hij leuk, maar in 'Sterrenhart' is hij noch grappig, noch interessant. Jammer, want het Palombische diertje verdient beter...

Lisa Boersen, Jani Kekke en de blauwe dagdromer

Aan de ontbijttafel met een van de dochters een 'geheim' gesprek voeren over kabouters en kekkes, veel en weinig slapen, of kussen geven aan de koningin, het is best wel grappig. De rest van het gezin zit erbij en kijkt er wenkbrauwenfronsend naar.

Hanna, de dochter over wie ik het had, was al grote fan van dat andere boek van Lisa Boersen, 'Hotel Tussentijd'. Dat was voor mij een goede reden om in de bib haar debuut te zoeken, deze 'Jani Kekke en de blauwe dagdromer'. Tim is een doordeweekse jongen met rijke, drukbezette ouders die absoluut geen tijd voor hem hebben, maar wel allerlei hobby's aan hem opdringen. De jongen zelf is zo snel afgeleid dat mam en pap voor hem een 'focusleraar' regelen, maar dat is buiten Jani Kekke en Svetlana gerekend...

Je merkt het al: dit leuke kinderboek zit boordevol sprankelende fantasie-elementen. Moeiteloos stap je mee in de parallelle wereld van dagdromers en kekkes. Het is alleen wat jammer dat Lisa Boersen Tim niet toelaat de kekkes zelf te bezoeken. Ik had graag eens geweten hoe die kereltjes leven en wonen, of hoe ze zelf in slaap geraken...

Net als 'Hotel Tussentijd' weet de auteur te verrassen door de grenzen van het gewone hier en daar weg te gommen, zodat er kleine openingen ontstaan die je toelaten even uit het hectische van elke dag te stappen, om er een uurtje later weer met een frisse glimlach naar terug te keren.

Lisa Boersen, Hotel Tussentijd

Wat doe je als één van de dochters zo'n grote fan van een boek is dat ze wel twee of drie exemplaren uit de bibliotheek zou willen ontlenen? Dan lees je dat toch, niet?

'Hotel Tussentijd' is een plaats waar ieder van ons wel eens met vakantie wil. Tussentijd mag je gerust interpreteren als een 'time-out', even uit het hectische bestaan stappen om daarna met frisse moed te herbeginnen, je fouten onder ogen te zien en door te gaan. 

Wat klinkt als iets vrij psychologisch krijgt de aanstekelijke vorm van een vrolijk kinderboek, waarin een meisje, een jongen, een dame en een minister via hun wc in het merkwaardige hotel belanden. 

Heeft mijn dochter gelijk? Natuurlijk heeft ze dat! Het 'Hotel' is een heerlijk boek met prachtige tekeningen van Lars Deltrap. Je leest het in één lange adem uit, maar net als de hotelgasten hou je graag minstens één gedachte eruit over. 

Sanne de Bakker, De kleine Mozart op wereldreis

Wolfgang Amadeus Mozart. Een naam die nog altijd tot de verbeelding spreekt. Genoeg in elk geval om tijdens onze reis naar Oostenrijk op zoek te gaan naar sporen van de wereldberoemde componist. 

 

Iets wat de kinderen wel kon boeien was de Europese tournee van Wolfgang en Nannerl. In het Geburtshaus in de Getreidestrasse in Salzburg was er heel wat over te lezen en te bekijken. 

'De kleine Mozart op wereldreis' is uiteraard een fictionalisering van wat de jonge Wolf zoal meemaakt. Sanne de Bakker blijft vrij dicht bij de realiteit (en vertelt aan het einde wat echt gebeurde en wat ze zelf verzonnen heeft). In het verhaal speelt heimwee broer en zus parten en is Wolfgang pas echt tevreden wanneer het gezin terug in Salzburg is.

Er zijn enkele stukken die wat op elkaar lijken, maar hoe kan het ook anders, met zo'n eindeloze rij concerten en bestemmingen? Meestal word je gewoon meegesleurd door het enthousiasme van de muzikale wonderkinderen en hun successen. De mooiste passages vond ik de beschrijvingen van de muziekstukken: heel beeldrijk, en zo verteld dat het lijkt alsof de jonge componist zich helemaal verliest in zijn muziek.

'De kleine Mozart op wereldreis' is het eerste van twee verhalen uit de bundeling 'De jonge Mozart'. Reken maar dat ik het tweede verhaal, 'De jonge Mozart en het complot in Wenen' ook nog lees.

David Almond, Mouse bird snake wolf

Toevallig kwam ik terecht bij de boekenrubriek van Guardian of Independent, ik weet het niet meer. David Almonds nieuwste boek werd er de hemel in geprezen. "Mouse bird snake wolf" heet het, en zijn hemel zit vol verzadigde, luie goden die zelfvoldaan neerkijken op hun scheppingen. Wat hebben ze dat allemaal fantastisch gecreëerd!

Harry, Sue en Kleine Ben vinden dat de gaten en leemtes die er hier en daar nog te bespeuren zijn invulling verdienen. Terwijl de goden liggen in te slapen maken ze er elk een schepsel bij, maar dat is niet zonder risico.

"Mouse bird snake wolf" is een origineel verhaal, gebaseerd op oude scheppingsverhalen, maar met een moderne touch. De tekeningen van Dave McKean vind ik niet altijd even mooi en sommige zullen voor kleine kinderen zelfs beangstigend zijn, maar er zitten even goed enkele pareltjes tussen. De letters van de titel zijn heerlijk, trouwens.