Paolo Giordano, De eenzaamheid van de priemgetallen

Het heeft lang, heel lang geduurd voor ik durfde te beginnen aan 'de eenzaamheid van de priemgetallen'. Waarom? Geen idee. Omdat je onrealistisch hoge verwachtingen hebt van een boek dat iedereen de hemel in prijst? Omdat ik bij dat soort boeken net automatisch heel kritisch word? Omwille van het thema, de onmogelijke liefde? 

Feit is dat ik Giordano's debuutroman in een paar dagen helemaal uit heb. In de auto, op de trein, 's avonds nog een stukje in bed, eenmaal het begin door las 'De eenzaamheid van de priemgetallen' bijzonder vlot. Maar wat een intriest verhaal! De wreedheid van kinderen, volwassenen, van het leven zelf, speelt de hoofdrol, meer nog dan Alice of Mattia, die tegen beter weten in een bestaan proberen uit te bouwen. 

Vrolijk word je van dit boek niet, mooi is het wel, met boeiende personages, treffende metaforen en een pakkende plot.

Julian Barnes, The sense of an ending

Er zijn niet veel citaten die ik uit het hoofd ken. Eigenlijk kom ik op niet meer dan één: 'Het mooiste geschenk dat je iemand kunt geven is iets om over na te denken.' Geen idee wie het bedacht heeft en geen zin om het op te zoeken... Het punt dat ik wil maken is dat het enorm van toepassing is op 'The sense of an ending'. 

Van Julian Barnes is dit intussen het derde boek dat ik gelezen heb, na 'England, England' en 'Levels of life'. Vreemd eigenlijk dat ik er zo lang over heb gedaan om zijn werk te ontdekken... of het moest met leeftijd te maken hebben. De Tony uit dit boek is gepensioneerd en gaat spitten in de mysteries van zijn jeugd. 

Nadenken over je leven is misschien wel contraproductief, zeker wanneer het gaat over wat al lang achter de rug is. Wat gebeurd is, is gebeurd. Je bent veranderd, de mensen die je toen kende zijn veranderd. Waarom zou je jezelf verliezen in 'wat als'? 

Tenzij het helpt om te begrijpen wie je bent of wie je nog zou kunnen zijn. Tenzij je uit dat verleden iets moois kunt puren, hoe gênant sommige herinneringen ook durven zijn... maar is niet iedereen ooit jong en overmoedig geweest?

'The Sense of an Ending' is, het citaat uit de eerste alinea indachtig, een pracht van een geschenk, dat bovendien prachtig geschreven is en hoogst onvoorspelbaar blijkt. Mooi, mooi!

Daniel Pecqueur en Boyan Kovacevic, Arctica deel 1, 2, 3, 4, 5 en 6

De albumcovers van de reeks 'Arctica' zijn pareltjes: een opvallend voertuig in volle vaart, een uitgestrekt landschap, snelheid, actie. Ze laten je fantaseren, maar verklappen bitter weinig. Ze horen samen, qua vormgeving en qua kleuren: veel zwart en donkerblauw, met centraal het meeste licht. Het lijkt een kille wereld.

Hoofdfiguur Dakota probeert in één van de koudste delen van die wereld wat warmte te brengen, zelfs wanneer dat offers vraagt. Per toeval ontdekt hij een vreemdsoortige capsule, waarin een kind dat tienduizend jaar geleden al leefde de tijd trotseerde. Naar school gaan hoeft niet, want de slimme blauwharige leert ontzagwekkend snel. Dat is ook nodig, want hele mogendheden zitten achter haar aan. Dakota en Mismy treden op als engelbewaarders, met wisselend succes...

Een hele tijd geleden al las ik deel drie en vier, daarna één, twee, drie en vier, en gisteren pas de zes tot nu toe verschenen delen na elkaar. Dat opfrissen was geen overbodige luxe, want het scenario zit best vernuftig in elkaar. Bovendien let je bij het herlezen op details die je de eerste keer over het hoofd ziet. Het meesje dat Mismy blijft volgen gaat volgens mij nog een belangrijke rol spelen in de komende albums. Het fladdert al te lang mee om vrijblijvend te zijn. 

De reeks maakt gebruik van heel wat populaire trucs, daar wil ik heel eerlijk in zijn: opvallende, niet onknappe verschijningen, exotische locaties, ongewone gebeurtenissen... Erg realistisch is het niet. Het avontuur staat voorop, maar dat is nu net wat je verwacht. Goed, er zijn Grote Thema's die een rol spelen: gebrek aan drinkbaar water, of overbevolking, bijvoorbeeld, maar de actie houdt de aandacht gevangen. 

Zijn dit de beste stripverhalen ooit? Vast niet, maar ze zijn bijzonder onderhoudend en zelfs een tikkeltje verslavend. Waar blijft dat zevende deel?

Maartje Wortel, Ijstijd

Van sommige boeken weet je zeker dat je ze graag zult lezen. 'Ijstijd' is er zo een. Literair hoogstaand, verrassend, diepgaand, van bij het begin. De ene zin na de andere wou ik uitknippen en in een kadertje hangen, maar dan zou mijn slaapkamer volledig bedekt zijn met pareltjes. Misschien moet ik dat gewoon maar doen ook.

Kritiek? Neen. Er staan passages in die voor mij niet hoeven, maar ook die zijn prachtig geschreven. 

Lezen. Kopen. Nu.

Rita Verschuur, Over Simeon

Deze week heb ik heel wat gelezen. Het (dunne) boekje 'Over Simeon' was er  één van. 

Van Simeon ten Holt had ik nog nooit gehoord; van Rita Verschuur wist ik weinig meer dan dat ze kinderboeken schrijft. De twee waren meer dan twintig jaar goede vrienden en over die vriendschap gaat 'Over Simeon'. Ten Holt overleed in 2012.

Simeon was een Nederlandse componist, van hedendaagse klassieke muziek vermoed ik. Ik heb zijn 'Canto Ostinato' gezocht en gevonden, maar nog niet beluisterd. De twee leerden elkaar kennen op een verjaardagsfeestje en die kennismaking staat centraal in het eerste hoofdstuk van het boek. 

De meeste delen zijn op die manier geschreven: één centraal gegeven, een herinnering, een typerend moment, kort en krachtig neergezet door de vaste hand van een ervaren kinderboekenschrijfster. 

Schrijven over iets zo persoonlijks als een vriendschap is een moeilijke evenwichtsoefening, beeld ik me in. Wat kun je erin vertellen als je weet dat iedereen het te lezen krijgt, wat niet? Rita Verschuur kan prima balanceren, wat niet wil zeggen dat ze alleen de mooie momenten neerpent. Voor haar is het een  mooi aandenken (neem ik aan), voor mij een aangename kennismaking met twee boeiende mensen.

Helen Fielding, Mad about the boy

Oké, ik ga er niet flauw over doen, ik heb best wel genoten van de nieuwste 'Bridget Jones'. Het zal alleen moeilijk worden om er veel over te schrijven zonder al te veel te verklappen...

Bridget is Bridget, natuurlijk, met haar fixatie voor calorieën en seks, haar tenenkrullende onzekerheid en onhandigheid die haar sympathiek maken. Er is heel wat veranderd in haar leven en ze heeft de grootste moeite om een nieuwe fase in te zetten... 

De 'nieuwe' Bridget is helemaal up-to-date: ze kwettert vrolijk op Twitter en ligt wakker van Kate Middleton en alles wat er vandaag op het nieuws komt. Ze verrast en komt toch vertrouwd over, ze is voorspelbaar en toch ook onvoorspelbaar, irritant en charmant.

'Mad about the boy' is niet zomaar de voortzetting van een succesvolle reeks, maar het helpt wel als je een van de eerste twee boeken (of allebei, of de films) kent. Het leuke? Het kan allemaal net niet, maar het lijkt zo echt dat je het toch allemaal gelooft. Met een glimlach op de lippen las ik gisteravond de laatste dertig bladzijden. Een film hoeft er van mij niet te komen, maar tegen een vervolg zeg ik geen neen, al mag het gerust weer een paar jaar 'rijpen'.

Melvin Burgess, Bloedtij

Het voordeel van veel vergeten is dat je probleemloos kunt genieten van een boek dat je jaren geleden al las. Van 'Bloedtij' wist ik nog ongeveer evenveel als wat er op de flaptekst stond... Iets met een tweeling, een bendeoorlog, verraad en wraak in een wrede apocalyptische wereld. 

Lees die flaptekst niet! Hoe weinig er ook staat, hij vertelt al te veel. Dat wil nog niet zeggen dat de hele plot om zeep is. Daarvoor is 'Bloedtij' veel te knap opgebouwd en veel te spannend.

Er is Londen, of wat ervan overblijft. Er zijn twee rivaliserende bendeleiders die proberen een verdrag te sluiten door de 14-jarige Signy Volson te laten huwen met Conor, de bendeleider van de concurrentie. Is het mogelijk een gezamenlijke toekomst uit te bouwen na jaren van wantrouwen, oorlog en bloedvergieten?

'Bloedtij' is al heel wat jaren oud, maar blijft verrassend tijdloos, niet in het minst door de vreemde 'baarmoedertanks' waarin gekloond wordt of de fascinerende 'halfmensen', die vooral het slachtoffer zijn van de strijd en machtshonger van de Volsons en Conors.

Verfilmd wordt dit een duistere fantasythriller vol actie, maar ook als boek is 'Bloedtij' nooit minder dan beklemmend.