Carmien Michels, We zijn water

Eigenlijk zou ik 'We zijn water' al meteen opnieuw moeten lezen, zodat ik alle puzzelstukjes wat beter in elkaar kan passen. Carmien Michels' debuut leest als een legpuzzel, maar dan wel in 3D. Maar liefst zeven personages verdelen de hoofdrol en allemaal lijken ze verbonden met Sue. 

Het boek is knap geschreven, daarover bestaat geen twijfel, en het is bijzonder origineel. De manier waarop Carmien Michels je laat geloven dat Rolf de arkbouwer erin zal slagen om een lesbische vrouw te overtuigen met hem in zee te gaan, of de observaties die café-uitbaatster Joseeke weet te maken, ze leiden je binnen in werelden die vreemd vertrouwd en toch net iets anders aanvoelen. Merkwaardig ook hoe de auteur een spanning weet op te wekken die onder het aardoppervlak naderbij sluipt en het leven van de mensen in het boek omgooit.

Helemaal ontward heb ik het literaire kluwen nog niet en ergens is het jammer dat je geregeld eens moet terugbladeren, want wie was Elena nu ook al weer, of hoe heette die vrouw die haar man vermoord had? 

Juist, nog eens herlezen dus.

Jonas Boets, Liever de leugen

Veel thrillers lees ik niet, maar mijn dochters hebben Jonas Boets al in de klas gehad en het fragmentje uit 'Liever de leugen' dat ik had gelezen zag er veelbelovend uit, dus wou ik het wel een kans geven. 

De gebeurtenissen laten zich eenvoudig samenvatten: een man gijzelt een vrouw en de politie zoekt uit waarom. Twee verhaallijnen wisselen elkaar af: de gijzeling en het verhaal van Christiaan Lagae, de hoofdverdachte. Dat een en ander daarbij niet is wat het lijkt, is zeker meegenomen. De plot zit knap in elkaar, ook al stapelen de toevalligheden zich op en betekent 'ingenieus bedacht' nog niet dat het ook geloofwaardig overkomt.

Heel jammer is het dat door al die aandacht voor een sterke plot de personages onvoldoende tot leven komen. Zowel de belangrijkste politiemensen (de Brigadier en Ryckaert) als het trio Arne-Christiaan-Katrien komen onvoldoende los uit hun papieren verpakking. Vooral de dames worden nogal eendimensionaal neergezet en dat is wat mij betreft een gemiste kans. 

'Liever de leugen' is een vrij vlot geschreven jongensboek dat af en toe verrast, maar zeker niet beklijft.

Haruki Murakami, De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren

De nieuwste Murakami heeft zijn start niet gemist. Alleen al van de originele Japanse versie gingen er duizenden exemplaren over de toonbank en ook in ons land verkocht het boek goed. Hapklare kost serveert de auteur nochtans niet. Vaak gaan zijn romans over loodzware thema's als verveling, depressie en het gebrek aan een doel in het leven. 

Met deze recentste leek het niet anders. Tsukuru leeft enkele weken in het niemandsland tussen leven en dood, nadat hij schijnbaar zonder reden uit een groep van vijf hechte vrienden wordt gezet. Pas wanneer zijn nieuwe vriendin Sala Kimoto erop aandringt, gaat hij de confrontatie met zijn verleden echt aan... maar is hij dan al niet veel te laat?

In tegenstelling tot wat de titel laat vermoeden, is 'De kleurloze' een boek met een opvallende en kleurrijke kaft. Te opvallend eigenlijk, voor wie gewoon raakte aan de sobere kaften van zijn andere boeken. Zelfs de bladzijden zijn speciaal: samen hebben ze de vorm van een rasp. 

Inhoudelijk kent het boek enerzijds wel het soort bevreemding dat Murakami's werk kenmerkt, al verdwijnen er geen olifanten, zijn er geen liften naar een andere wereld en worden er geen zussen door de tv geteleporteerd. De vragen in deze roman zijn realistischer, maar daarom niet minder dwingend. Je vraagt je samen met Tsukuru af wat de waarde van vriendschap kan zijn, of de ware liefde wel bestaat en hoe vergankelijk ze al dan niet is, of het verleden kan herhaald of zelfs veranderd worden... Grote vragen met meerkeuzeantwoorden, maar zonder verbetersleutel.

Heb ik dit boek graag gelezen? Ja. Zeker weten. En toch blijf ik een beetje op mijn honger zitten. Op het gevaar af te veel te verklappen: er mocht meer Sala in, meer Eri en meer Yuzu. Je krijgt met andere woorden vooral de mannelijke kijk op de zaak, terwijl de vrouwelijke visie minstens even boeiend lijkt.

Dat alles is maar een verzuchting in de marge. 'De kleurloze' is geschreven met een vanzelfsprekende vlotheid waar veel schrijvers een arm en een been voor over zouden hebben, terwijl het toch diep genoeg duikt om de lezer te laten onderdompelen in zichzelf. Kleurloos? Misschien. Maar in elk geval zeer mooi.

Kimberly Pauley, Sucks to be me

De cover schreeuwt het al uit: dit boek is voor tienermeisjes. Technisch gezien moet ik dit boek dus links laten liggen. Onzin, natuurlijk, zolang ik er maar niet van uit ga dat ik van dit boek op dezelfde manier zal kunnen genieten als van een Verhelst, Verhulst, een Barnes of een Murakami. En ja, het gaat over shoppen, over 'prom', over populair zijn, alle tienerclichés op een rijtje.

Mina moet een keuze maken. Haar ouders zijn blijkbaar... vampieren! Niet de mensenverslindende, lookschuwende wezens zoals Bram Stoker ze beschreef, maar wel sterke wezens die af en toe bloed drinken en vooral zo goed als eeuwig blijven leven. Pauley heeft zo goed als al het onaantrekkelijke vakkundig weggefileerd. Mina's beslissing lijkt dan ook voor de hand te liggen, maar hoe moet dat dan met haar beste vriendin Serena, of met Nathan, de hunk voor wie ze als een baksteen lijkt te vallen? 

'Sucks to be me' is niet geschreven om veel bij na te denken en tegelijk zit het toch verduiveld knap in elkaar. Grotendeels voorspelbaar, dat wel, maar dat kan de pret niet drukken. De grote vraagstukken uit het boek zijn die waar de meeste tieners mee worstelen: vriendschap, liefde, familie en hoe die drie belangrijke pijlers in evenwicht te brengen en houden. 

Ga ik onmiddellijk naar de bibliotheek rennen om het volledige oeuvre van Kimberly Pauley te verslinden? Ik dacht het niet. Dit was trouwens haar debuut uit 2008, dus ik betwijfel of er intussen zo waanzinnig veel titels zijn bijgekomen. Dat neemt allemaal niet weg dat 'Sucks to be me' een luchtig tussendoortje is waarvan ik best wel heb genoten, vampieren of niet.

Dimitri Verhulst, De Laatkomer

Dimitri Verhulst is een vaste waarde geworden in het Vlaamse literaire landschap. Zijn romans zijn meestal dun, lezen heel vlot en hanteren een soort Vlaamse tussentaal die meestal als 'sappig' wordt omschreven. 'De laatkomer' is geen uitzondering. Na een tweetal uurtjes lezen had ik de avonturen van de gepensioneerde Désiré uit. 

Wil dat zeggen dat Verhulst een soort eenheidsworst is beginnen schrijven? Toch niet. Désiré Cordier is een bejaarde man die veinst dat hij dementeert, in de hoop op die manier verlost te raken van zijn Xanthippe en onder het motto 'beter laat dan nooit' de boel nog één keer goed op stelten te zetten voor hij voorgoed de strijdbijl begraaft. 

Het is een originele gedachte die de schrijver in staat stelt om heel wat schone schijn te ontmaskeren. Grappig, maar tegelijk ook een beetje wrang, zoals ook het hoofdpersonage moet vaststellen wanneer iedereen hem meer en meer als een onmondig kind gaat beschouwen. Zelf gezocht, natuurlijk, en het is natuurlijk de vraag of je dat ook wilt blijven volhouden. 

'De Laatkomer' mag misschien een dun boekje zijn, het zit vol pittoreske beschrijvingen die associaties aan 'De helaasheid der dingen' oproepen, kleurrijke en tegelijk herkenbare personages, de nodige diepgang en een niet zo voorspelbaar einde. Meer moet dat niet zijn.

Saskia Maaskant, Kieuw

Sommige boeken springen meteen in het ook. Dat was het geval bij 'Kieuw' van Saskia Maaskant. De rug van het boek had in de bibliotheek het label '2013' meegekregen. Even kijken dus. De voorkaft lijkt een bed vol zeewier, waarop een fotokader rust met daarin een wazige foto van een meisje. Op het glas van het kader liggen waterdruppels. Het ziet er allemaal vrij mysterieus aan en mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld. 

Centraal in het boek staat het liefdesverhaal van Filia's oma en Kay, een vreemde jongen naar wie de titel verwijst. Filia zelf, een jaar of achttien, mocht jarenlang niet buiten komen van haar oma, want de wereld is niet te vertrouwen. Kers, Timber en Waldemar zijn het daar niet mee eens, maar zullen zij erin slagen Filia te bevrijden uit haar 'aquarium'?

'Kieuw' is vakkundig opgebouwd uit een afwisseling tussen Filia's besloten wereld waarin barstjes ontstaan en het dagboek van Omafélie waardoor ze haar zonet overleden oma beter leert begrijpen. Het is geen spannend boek, maar er gebeurt wel vanalles en je wil te weten komen welke rol de personages in elkaars leven zullen spelen of al gespeeld hebben. 

Heel veel aandacht ging ook naar de vormgeving. Behalve de mooie kaft, vallen ook de vele foto's en pentekeningen in retrokleuren op. Ook Omafélies dagboek en Filia's dromen kregen een extra kleurtint. 

Wat ik af en toe nog wat miste was wat meer diepgang bij sommige personages. Alleen oma en Filia krijgen drie dimensies, de anderen leer je nogal oppervlakkig kennen.

Dat hoeft de pret niet te bederven. 'Kieuw' is best een mooi boek, zeker als je van een retrosfeer houdt. De schrijfster gebruikt heel wat symboliek, ook in de namen van de personages. De twee verhaallijnen hadden van mij ook elk hun eigen leven mogen leiden, maar dan waren het twee heel verschillende boeken geworden.

Delphine Frantzen, Madame Pipi

Een beetje spijt heb ik wel, ja, over 'Madame Pipi'. Niet dat ik het boek gelezen heb, verre van. 

Het zit zo. Een paar weken geleden trok ik met de drie dochters naar het stripfestival van Turnhout. De meisjes zijn niet meteen grote stripfanaten, maar er was vanalles te doen en ze hadden wel zin in een uitstapje. Voor hen waren de interessantste activiteiten de workshops en de kinderanimatie; voor mij als papa was dat de kennismaking met de aanwezige auteurs. Van dat laatste kwam, zoals je al kunt vermoeden, maar weinig in huis. 

Eén van de mensen met wie ik wel een korte maar aangename babbel had is Delphine Frantzen, van wie ik nog niet had gehoord. Ze viel wel wat op, natuurlijk, als jonge vrouw in die voornamelijk mannelijke wereld van stripauteurs. 

Hier op de foto zie je ze aan het werk op het festival.

Haar debuutalbum heet dus 'Madame Pipi'. Ik doorbladerde het, want de tekenstijl sprak me op het eerste gezicht nog wel aan. Toen begon ik te twijfelen. Achteraf gezien heb ik gewoon de verkeerde pagina's opengeslagen, dat kan niet anders. Het boek is een pareltje en een (wc-)verfrissing in het huidige toch al gevarieerde aanbod. 

Spijt dus, dat ik het album daar niet gekocht heb en heb laten signeren...

Zoals je kunt verwachten gaat het verhaal over een toiletdame. Een interessant perspectief, want mensen blijken hun grootste geheimen aan de vriendelijke Marieke en haar gans toe te vertrouwen. In ruil geeft ze hen wat goede raad. Meer zeg ik niet. 

Hier en daar voel je de invloed van iemand als Brecht Evens met zijn prachtige 'Ergens waar je niet wil zijn', maar Delphine Frantzen heeft vooral een eigen palet en een eigen stem en ik kijk al reikhalzend als Jefke de gans uit naar een tweede striproman.